Ո՞ւմ է պետք խոստովանանքդ,ափսոսանքդ ուշացած,
Սերը քո մի հանելուկ էր,ու գաղտնիք էր չբացված,
Դա գուցե աշնան կատակն էր,տերևներն էին դեղնած,
Ծառուղում լուռ արտասվում էր մի աղջին մենակ կանգնած:

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի,
Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի,
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի,
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի: (2)

Ես հիմա նոր հասկանում եմ՝անցածը ետ չես բերի,
Այս ամենը հատուցումն է իմ գործած հին մեղքերի,
Այն աղջիկը և աշունը բախտն էր իմ,որ կորցրի,
Դա ջահել իմ խենթությունն էր,որ երբեք ինձ չեն ների:

Ես գիտեմ՝ երջանկությունը մի անգամ է այցելում,
Իսկ հետո երբ հեռանում է,այցետոմսն է իր թողնում,
Ու հետո ամբողջ կյանքում մեր,մենք նրան ենք որոնում,
Այն հասցեն,որ նա թողնում է,երբեք ոչ-ոք չի գտնում:

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի,
Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի,
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի,
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի